Dankbaar

Zoveel fijne dingen beleefd de afgelopen weken, veel te vertellen maar nog geen tijd gehad te bloggen. Onze momenten van dankbaarheid en vreugde de afgelopen weken:

Hemelvaartsweekend:
Ibiza ging helaas niet door i.v.m. de operatie van Joshua maar caravan van stal gehaald en weekendje weg geweest met mijn ouders naar een SVR camping niet eens zo heel ver bij ons vandaan. Het weer was goed en wat waren we toe aan wat zonneschijn. Zaterdag gezellig bezoek van adoptievrienden en de kinderen hebben zich vermaakt op het open veldje met water en waterpistolen. Wat een heerlijke dagen en de kinderen hebben genoten.

23 mei: Micha-dag en 6 maanden A4
Naast hun verjaardagen vieren we met onze kinderen ook hun aankomstdag. Wij vieren dat met een kadootje (dit jaar een waterspuit, bleek een topkado met het lekkere weer) en ze mogen kiezen wat ze willen eten. En wat zei Micha toen we het hem vroegen........bami haha. Ja schat, bami it is. Het was tevens de eerste avond dat we buiten hebben gegeten met een perenijsje als toetje. Smullen dat ze deden.

Mei is een vreugdevolle maand voor tal van adoptievrienden en kennissen, ze vieren de dag van het voorstel of de aankomst van hun kindje. 23 mei was het 3 jaar geleden dat wij in alle vroegte op Schiphol stonden om onze kleine Michaël Wei van net 6 maanden oud in onze armen te sluiten. Micha is net 3,5 jaar oud en hij kon goed uitleggen wat Micha-dag is: toen kwam ik met het vliegtuig naar papa en mama. Ik zo in jouw armen zei hij tegen me. Ja lieverd. Heel bijzonder om daar echt een gesprekje over te hebben dit jaar en waarschijnlijk van nu af aan. Op Moederdag (hoe speciaal) hebben we samen voor het eerst een gesprekje gehad over dat hij niet in mijn buik is gegroeid maar in mama's hart. De details houd ik voor onszelf maar het was bijzonder en sindsdien komt het regelmatig ter sprake. Ben zo trots op hem hoe hij het allemaal oppakt en verwerkt. Het is anders ja en daardoor speciaal. Wij proberen de jongens mee te geven dat anders positief anders is.

6 maanden thuis met Joshua:
Het gaat goed met Joshua, zijn lip en wond genezen voorspoedig en hij is vrolijker geworden vinden wij. Het hechtdraad lost op en we zien een mooi mondje verschijnen. Wat heeft de plastisch chirurg mooi werk verricht, hoe kundig. Hij heeft nu een lipje net als ieder ander. Hij geeft handkusjes, houdt van dansen bij mij op de arm en is beresterk. Een tweede lieverd om van te houden. Hij wil veel getild worden en nu ik dat aanpak (hij doet het vooral bij mij namelijk) gaat hij krijsen, laat zich vallen en houdt dat heel lang vol. Maar ik houd het langer vol :-) en dan komt hij schoorvoetend terug en gaat hij weer spelen. 1x per week naar het KDV gaat ook goed. Hij huilt even als ik wegga maar laat zich troosten en gaat dan spelen. Altijd blij als een van ons hem gaat halen, komt gelijk naar ons toe. Goed teken.

Wat een prachtbekkie

Pinksterweekend: pinksterconferentie Opwekking
Een paar dagen later weer kamperen en wel op een tijdelijke camping met nog 20.000 tenten en caravans. Het terrein naast Walibi is met Pinksteren de plek waar duizenden Christenen samen komen om het Pinksterfeest te vieren (Even kort: de uitstorting van de Heilige Geest. Jezus is met Hemelvaart naar de Hemel gegaan en heeft daarvoor beloofd dat Hij ons niet alleen achter zal laten maar dat hij de Trooster zal zenden, dat is Zijn geest in allen die Hem lief hebben. Zo is Hij niet meer onder ons zoals in Bijbelse tijden maar Hij woont met Zijn geest in ons hart en zo zijn we niet alleen.)
Bouke werkt als vrijwilliger mee in het Verkeersteam en ik was veel bij de caravan met de jongens of op pad in de dubbele buggy, zo handig. Micha mocht dit jaar voor het eerst naar het Kinderplein, naar de Benjamin tent voor de 3-jarigen. Op zaterdagochtend ben ik als hulp mee geweest zodat ik kon zien waar hij terecht zou komen. Hij zat niet in mijn groepje en deed het geweldig, niet huilen, gewoon zwaaien toen hij mij zag, kanjer. De andere 2 dagen is hij ook gegaan zonder te huilen. Voor de 3-jarigen is er alleen in de ochtend een speciaal kinderfeest. We stonden met aantal gemeenteleden bij elkaar en ook dat was zo leuk. Je leert elkaar op een andere manier kennen en dat geeft verdieping in de contacten. Volgend jaar weer om te dienen, om te ontmoeten, om opgebouwd te worden en om uit te delen als je thuis bent. Het thema dit jaar was Jezus zichtbaar door jou. I am trying...and willing so God will able me.

Veel drinken tijdens de Sing-In

30 mei & 1 juni: 10 jaar getrouwd
Happy memories aan 10 jaar geleden toen we op donderdag voor de wet trouwden en zaterdag de huwelijksinzegening was en het grote feest. 10 jaar is een mijlpaal en dat hebben we samen gevierd. Een bedrijfsfeest van Bouke's werk (met geweldige optredens van Edsilia Rombley en Ilse de Lange) bracht ons vrijdag naar Eindhoven en een leuk en klein hotelletje in een Brabants dorpje. Een vriend van ons leende ons zijn VW Eos....een cabrio whoehoe. We hebben zo ge-no-ten: dak open, pet op, sjaal om, zonnebril op en gaan. Via N-wegen in 2 uur tijd naar Maastricht gereden en daar wat geslenterd en geshopt. Na een wafel met aardbeien en later een lunchje aan 't Vrijthof togen we terug naar de Randstad. Weer met open dak want de zon bleef schijnen. Een diner voor twee in een plaatselijk restaurant als afsluiting van een geweldig weekend samen. De jongens bij mijn schoonouders opgehaald en A4 was weer veilig bij elkaar.

Op naar de 12,5 jaar.

So glad we belong together, to each other, to the One who made it/us all possible! To God be the glory.

Moederdag

Er is in de wereld maar één lief kind, en elke moeder bezit dat ene kind - Chinees gezegde

Bij de moeder begint de wereld - Henriette Roland Holst


Een moederdag met een mooi randje omdat er vanmorgen 2 zonen aan tafel zaten met een lekker ontbijtje en een klein zonnetje erbij, heerlijk. De kadootjes van de kinderen zijn het mooiste, gewoon omdat het (met wat hulp) echt door je kind is gemaakt en daardoor uniek is. Alhoewel, met mijn pre-moederdagkado dat ik dinsdag in het ziekenhuis kreeg van Bouke ben ik ook heeel blij, een witte iPad. Nu nog een roze beschermrand erom en dan is ie helemaal ladylook like. Maar de Duplo app is al gedownload en gespeeld, wat leuk. Dus ook de grote en de kleine boys spelen ermee.

Bij Micha's kadootje zat een kaartje met de tekst Kusjes op een rij, voor mama van mij

Het gedichtje op Joshua's kado is zo schattig:

Ik ben nog veels te klein

om een heel mooi lied te zingen

stil te staan en niet te springen

kus van mijn, kus van mij

want met jou ben ik zo blij!

P.S.1 Joshua slaapt goed gelukkig en elke dag gaat het beter. Vandaag weer gebadderd en hij vond het heerlijk. De eerste echte lach heb ik weer gehad, good to have you back Joshie!

P.S. 2 Tot gisteren kwamen er nog kaarten binnen, heel hartelijk bedankt allemaal. Zelfs kadootjes voor de jongens. 
Ook de berichtje op mijn blog, Marlou, Lotte en Erna, dankjulliewel.

THUIS

We zijn weer thuis! De operatie is goed gegaan en nu thuis herstellen. We zijn sinds woensdagmorgen thuis en het gaat best goed. Woensdag ging supergoed en ik dacht hier dus fluitend doorheen te komen. Nou dat was iets te naief. Gisterenmiddag was Joshua boos, gefrustreerd en had hij pijn. Wilde geen troost, geen knuffel, helemaal niets. Machteloos voelde ik me. Gelukkig kwam Bouke vrij snel thuis. Vastgehouden, gehusd, gezongen, je probeert van alles. Aan onze creatviteit kan het niet liggen :-) Micha is daarom een nachtje bij opa en omi wezen logeren. Joshua heeft een goede nacht gemaakt en vandaag was hij hangerig, beetje zeurend huilen en hij heeft goed zijn flessen gedronken. Mijn gepureerde verse fruitmix, mijn beschuitje met suiker in warme melk (wie kent dat van vroeger, ik vond dat heerlijk) wordt helaas niet gewaardeerd. En ik was er nog wel tevreden over haha. Nu is Micha van slag, ook dat is te begrijpen. Hij gooide zijn yoki om, stampvoeten, stomme zeggen, we hebben echt met hem te doen. Bouke is met hem naar boven gegaan en ze hebben een treinbaan van Thomas gebouwd. Ik heb samen met hem gebadderd en terwijl ik dit tik, is hij net overstuur wakker geworden. Gelukkig zijn we samen om voor onze knullen te zorgen. Als het goed weer is en we komen de nacht redelijk door, hopen we morgen even naar de dierentuin te gaan, even wat leuks en even uit huis. Nu terug naar dinsdag.
Dinsdag moesten we ons om 09.30 uur melden in het Sophia kzkh. Eerst Micha afgezet bij omi voor een gezellig dagje (omi heeft kippen en 2 schattige kuikentjes, konijnen, honden, een gezellige beestenboel) en toen door. Nog een foto gemaakt van z'n mooie bekkie dat niet meer terugkomt.

We werden door een gastvrouw naar de ouderkamer gebracht waar iets later een verpleegkundige ons kwam halen en naar de kamer bracht. Een vierpersoonskamer met een bedje voor Joshua bij het raam met uitzicht op een speelveldje. Volle bak want later op de dag waren alle bedjes bezet door 4 dappere ventjes die allemaal een schisis-operatie hebben ondergaan. De jongste was 10 maanden en onze Joshua de oudste met 18 maanden.

Als eerste de EMLA-zalf (werkt verdovend) op beide handjes gesmeerd en dat werd ingezwagteld met een verbandje...alsof Joshua zo de ring in ging. Vervolgens een ziekenhuisshirtje aan en toen wachten. Elke afdeling heeft naast een ouderkamer ook een speelkamer. Daar zijn we even naar toe gegaan. Wauw, werkelijk alles te vinden voor babies, kinderen en tieners. Op elke speelkamer staan 2 pedagogische medewerkers, een was met een tiener iets aan het verven voor moederdag. Als kinderen te ziek zijn om te komen, bezoeken zij de kinderen bij hun bed. Er is ook een schoollokaal. Wat fijn dat dit allemaal mogelijk is.

Op het laatste moment is toch Bouke mee gegaan naar boven, naar de slaapdokter. Ik kreeg al tranen toen ik achter het bedje aanliep (Joshua gelukkig op Bouke's arm) naar de lift en hem daar gedag kuste. In de ouderkamer heb ik Bouke opgewacht. Ze hebben toch niet geprikt maar hem in slaap gebracht met het kapje. Hij is vrij rustig gaan slapen. Het was 12.00 uur en ondanks de spanning hebben we broodje gegeten in het restaurant. Weer terug in de ouderkamer ben ik slaap gevallen en ik werd wakker toen de verpleegkundige ons kwam halen omdat Joshua klaar was. Het was toen tegen 14.00 uur. Bouke is ook bij het uitslapen geweest omdat ik slaapdronken wakker werd, moest echt even rustig zitten. Wel snel gegaan zo :-)

Op de kamer gewacht en na een minuut of 40 kwam het bedje weer de kamer ingereden met een slapende en gehavende Joshua. Dat koppie, zijn mondje, dat kleine lijfje, mijn kind. Aaien, kusje geven en wachten tot hij wakker werd. Hij had een infuusje in zijn voet (wat is dat opletten zeg als je kind aan een draadje vastzit) en zodra hij wakker werd, mocht ik hem uit bed halen. Zijn lip blauw en opgezwollen. Zijn eigen pyama weer aan en toen maar kijken hoe het zou gaan. Het beste was de eerste nacht niet te drinken en daar had hij ook geen behoefte aan zodat de wond alle rust kreeg. Alle moeders bleven slapen (het leek wel of we op kamp waren) en we kregen een stretcher die naast de bedjes van onze jongens werd gezet. Met het gordijn eromheen hadden we net een echt tentje. Ik kan er zo over schrijven omdat Joshua en de andere jongetjes het zo goed deden, we waren blij en opgelucht dat het achter de rug was en hebben best wat gekletst met elkaar. Feest der herkenning, echt waar, met de (adoptie)ouders van zonen met een schisis. Geen uitleg nodig en geen drempel te nemen. Met de adoptie-ouders hadden we een dubbele klik en toen ik weer eens op mijn praatstoel zat en de vader van alles vertelde, bleek dat hij via via ooit mijn weblog gemaild heeft gekregen. Na een check telefoontje kreeg ik de groeten van onze gezamenlijke kennis. Hoe leuk. 

Hulde voor de verpleegkundigen voor de hulp bij het opzetten van onze veldbedden :-) het advies en de lieve zorg voor onze kindjes. In 24 uur zijn er vier zusters en één broeder voorbij gekomen en allemaal even vriendelijk.

Je stelt je in op weinig slaap maar toch heb ik 5,5 uur aan 1 stuk kunnen slapen, heel niet slecht toch? De kinderen huilden wel eens maar niet lang. Kanjers allemaal. Eenmaal wakker, weer bloeddruk meten, tempen en kijken of Joshua wilde drinken. Eerst duwde hij de appelsap nog weg maar de 2e keer dronk hij zijn fles in 1x leeg. Appelsap vult niet erg (zeker als je vanaf 05.00 uur de dag ervoor niet meer hebt gegeten) dus daarna nog een papfles die er ook helemaal in ging. Ik was zo trots op hem. Het is eigenlijk een open wond en dan toch drinken en eten, ben je dan taai of niet. Om 07.30 uur moesten onze bedden weer opgeruimd zijn en kort daarna kwamen de chirurgen hun rondje doen. Alle ingrepen waaronder de lipsluiting en sluiting van het zachte gehemelte zijn goed gegaan. Over 3 weken op controle bij dezelfde plastisch chirurg, ook de andere knulletjes moeten dan dus dat wordt een reünietje.

Sweethearts from China

 Ontslag is niet leuk behalve uit het ziekenhuis :-) Met een schema en een zakje zetpillen (Diclofenac en Paracetamol) en leefregels na sluiting van het zachte gehemelte pakten we ons boeltje en gingen we richting uitgang. 10.15 uur waren we weer thuis met een lekkere bananabread cake. 

Dag Bjarne, dag Ben Levi, dag Daren, tot over 3 weken en veel beterschap gewenst.

Bedankt voor alle kaarten, sms-jes, online berichten en jullie gebed, de betrokkenheid was/is groot en dat doet ons goed. Can still use the prayers....

Operatie Joshua

6 november - 6 mei: 6 maanden Joshua in onze armen, 6 maanden A4.
Cliché maar waar: time flies

Dat gezegd hebbende...deze week wordt een spannende, anders dan anders week. Joshua's operatie staat voor de deur en we gaan dit smoeltje zo missen. We voelen allebei dat we soort van afscheid moeten nemen van dit gezichtje, zijn schisis waar we zo aan gewend zijn, het hoort helemaal bij hem. Het is dat hij er niet mee kan praten maar anders...laat lekker zitten zou ik zeggen. Ok, dat zeg ik, ik heb geen schisis. Joshua kan daar heel anders over denken. Dat weten we nu nog niet.....
We krijgen er soms een brok van in onze keel.

Manlief kwam met het goede idee een fotoshoot te laten doen voor de operatie om zo Joshua mooi in beeld te laten komen met het gezichtje zoals wij hem hebben leren kennen en van hem zijn gaan houden. Voor ons ben je al mooi lieverd maar de dokter gaat het zo ongelooflijk knap maken dat je kan leren praten en dat je kunt leren uit een bekertje te drinken. Hij heeft het uitgelegd maar ik zou het niet meer kunnen navertellen. Als het maar goed gaat. Daar mogen we op vertrouwen. Gelukkig mag ik blijven slapen, pal naast zijn bedje en kan ik naast de operatie overal bij zijn en hem verzorgen. We zijn zo benieuwd hoe hij eruit gaat zien.

De eerste keer voor Joshua en ook de eerste keer voor ons. Nooit in het ziekenhuis geweest (wat een zegen) dus al met al brengt dit toch wat van spanning met zich mee. Ik was een beetje kort voor de kar (sorry lieve Bouke), drukke 2 weken gehad met als afsluiter vandaag een overigens hele fijne gezinsdienst met Kidspraise die ik mocht leiden samen met heerlijke tieners in de band, 2 kinderen in de zang en lieve lui uit ons praiseteam. Nu even niets en voorbereiden op de operatie. Tot gauw!

Lieve Joshua

Je bent een wonder, oh ja
Je bent bijzonder, ja ja
Je bent heel speciaal
Weet je dat o ja, ja ja

Je bent bijzonder, o ja je
Je bent een wonder, ja ja
Je bent een hele grote schat o ja, jaja!

Herdenken...dat voel je

Samen met Micha zijn we 2 minuten stil geweest vanavond. Dat was heel bijzonder! Het was nog een race tegen de klok om op tijd voor de tv te zitten na allebei gewerkt te hebben, jongens opgehaald, chinees gegeten, baddersessie en vlag halfstok. Vooraf Micha verteld dat de Koningin zometeen op tv komt en dat alle mensen in Nederland 2 minuten stil zijn. Koningin weet hij nu omdat we net Koninginnedag gevierd hebben. We zijn stil voor alle mensen die er niet meer zijn. Ik vertelde verder dat er een trompet heel mooi gaat spelen en dat we daarna stil moeten zijn totdat de muziek weer speelt en dan gaan we zingen. Ik het 1e couplet van het Wilhelmus zingen tijdens het aankleden en toen nog een keer. Afgestemd op Ned. 2 viel Micha het grote beeld op, daar wilde hij wel een keer heen. Ja, als we eens naar Amsterdam gaan, gaan we ook dat beeld bezoeken. Hoe heet dat? Geen idee schat.

Zodra de Koningin in beeld kwam, hebben we haar even aangewezen en dat is de prins. Zie je al die mensen, die zijn straks ook allemaal stil. Hij zat zo lief bij me op schoot en zat aandachtig luisteren en zei op een gegeven moment 'ik moet een beetje lachen'. Nou schat, lach jij maar even hoor, dat hoort erbij als je iets spannend vindt. Toen speelde de trompet en daarna werden we stil....................

Wat een mooie en waardige herdenking op de Dam. Dit jaar raakte me het intenser dan andere jaren. Heeft het te maken met de commotie rondom het gedicht van die scholier, met de beslissing van gemeente Vorden, met mijn verbondenheid met het Joodse volk, met het feit dat ik zelf moeder ben...misschien van alles wat. Het raakte me wat sommige geïnterviewden, soms onder tranen, vertelden over hun herinnering aan de oorlog. Die Joodse meneer en mevrouw die een krans legden. Zij is als baby bij iemand anders ondergebracht en haar ouders zijn vermoord door het nazi-regime.

De verzetshelden, de oude militairen, zij die hebben geprobeerd Joden te redden, zij die gestreden hebben voor onze vrijheid, niet te vergeten de Britse, Canadese en Amerikaanse soldaten.

Toen klonk het Wilhelmus en hebben we staande meegezongen. Daarna nog de kranslegging gekeken en daarna liet de NOS korte beelden zien van allerlei plaatsen waar de oorlog herdacht werd, indrukwekkend zeg. Als de jongens groter zijn, zou ik daar graag eens naar toe willen gaan. Want Dodenherdenking, stil zijn voor hen die vielen voor onze vrijheid en denken aan al die mensen die om hun ras vermoord zijn, willen wij, nee moeten wij doorgeven aan onze kinderen bij wie de oorlog nog verder van hun af staat.

Ik bracht Micha naar bed, het voorlezen geskipt dit keer maar wel gezongen en gebeden. Ons avondrepertoire bestaat uit 4/5 liedjes (1 lied per avond hoor) maar 'Je hoeft niet bang te zijn' is Micha's favoriet. Hoe toepasselijk de woorden op een avond als deze:

Je hoeft niet bang te zijn
al gaat de storm te keer
leg maar gewoon je hand
in die van onze Heer (en dan geven we elkaar ook een hand)

Je hoeft niet bang te zijn
als oorlog komt of pijn (ik moest een snik onderdrukken)
de Heer zal als een muur
rondom je leven zijn

Je hoeft niet bang te zijn
al gaan de lichtjes uit
God is er en hij blijft
als jij je oogjes sluit (...............)

Hoeveel vaders en moeders hebben in de barakken van concentratiekampen, op onderduikadressen of waar dan ook hun kinderen liefkozend toegezongen, gestreeld, gekust in een zo'n benarde, vaak doodssituatie. Dat kwam zo bij me binnen pfffffff.

Ook nu is het Joodse volk in een benarde situatie. Is het ooit anders geweest? 'Dat nooit meer' hoor je nu. Maar nog steeds willen sommigen het Joodse volk vernietigen. Nooit meer is voor die mensen wanneer lukt het ons wel? Maar ik zie uit naar die dag die straks komen zal als Jezus de Messias terugkomt. Zijn plannen met Israel, het Joodse volk en wij gelovigen uit de heidenen en de wereld zijn niet te keren. Hoe de vijanden van Israel ook woelen, bedenken en strijden, God is trouw en Hij verbreekt geen verbond of belofte aan het Joodse volk (en aan ons) gedaan. En achter die God mag ik mij ook keren.

Dodenherdenking 2012...en 2013 en 2014 etc.



Morgen Bevrijdingsdag. Ik hoop op geïnterviewden met hun mooie verhaal over de bevrijding toen er licht gloorde aan de horizon. Vrij!

A4 viert Koninginnedag

Oranje boven, oranje boven, leve de Koningin. Wat een stralende dag!!! Tussen al die regen en slecht weer-dagen ineens zo'n prachtige lentedag, het mooiste kado vandaag voor iedereen. De Koningin en de Koninklijke familie waren in Rhenen en Veenendaal. Met plezier kijk ik als we thuis zijn altijd naar de compilatie en foto's, vooral naar de kleding (van Maxima). Onze Koningin, wat een pijn om haar zoon en de verantwoordelijke taak die ze zo plichtsgetrouw en goed vervult. Ik kwam deze prachtige foto tegen van onze Majesteit op de website van het RD (www.refdag.nl) en die deel ik graag:

Wij begonnen deze feestdag met een toespraak van de burgemeester en het Wilhelmus en nog een aantal oranje-liederen bij de aubade. Daarna het bekende rondje over de vrij-markt en de rest van de kramen, een terrasje, poffertjes met extra boter, op pad met Micha en zijn 2 euro van papa, een ijsje (Joshua's eerste) en kiploempia's als afsluiter op weg naar huis.

Koninginnedag betekent oranje en rood-wit-blauw en dus de dress code voor vandaag. Al snel konden de jassen uit, zalig dat zonnetje.

Na het rondje Papendrecht een oranje tompouce en kop thee bij mijn ouders in de tuin samen met zussen en gasten uit Noorwegen. We konden dus heerlijk buiten zitten en de kids knikkeren en spelen in de zandbak, ja omi heeft alles! Daarna nog een klein rondje in ons eigen durp en toen echt naar huis waar Bouke nog even in de tuin aan de slag ging.

Na zo'n enerverende, drukke, gezellige feestdag als vandaag lagen de jongens na een korte douchebeurt een uur eerder op bed.

Nagenieten van een bijzonder leuke en zonovergoten Koninginnedag, onze eerste als A4.

We zijn er nog hoor

Nou zeg, bijna 2 maanden geleden sinds mijn laatste blog. Ik twijfel of ik er mee door wil gaan en ben er nog niet uit. Maar nu zin en tijd om te schrijven. Het is alweer april, de lente is begonnen, viooltjes in bakken, de tuin gehogedrukreinigd en het eerste fietstochtje met Joshua is ook gemaakt. En vandaag is ons loungeset geleverd, iets wat ik al jaren wilde en nu staat ie er. Ik houd van de jaargetijden maar I really, really, really love de lente. Ik zal vast niet de enige zijn.

Het voorjaar geeft me ruimte, veel meer leefruimte en dat is heerlijk. De deuren gaan open, de jongens kunnen nu ook in de tuin spelen, we zitten veel op het speelpleintje met de buurvrouwen en hun kroost en het gezang van de vogels in de ochtend heb ik ook echt gemist.

Het Jeugspeelpark (ik noem het altijd kinderboerderij) is favoriet in de lente/zomer. Lopend of op de fiets, tasje met luiers, drinken en wat lekkers en dan kun je daar heerlijk verblijven. Speeltuin gecombineerd met dieren en andersom.

 

 
Het gaat goed met ons vieren. Papa en mama van 2 zonen, het is toch geweldig mooi. Trots, rijk, dankbaar. Ik ben sinds maart weer 3 dagen aan het werk en tot nu toe bevalt het goed en vooral de jongens doen het goed. 2 dagen bij familie en 1 dag naar de kinderopvang.

We hebben net Pasen gevierd. Voor mij het mooiste feest. Na het lijden en sterven vieren we de opstanding van de Here Jezus uit het graf. We zijn naar de achterhoek geweest met mijn familie. Met z'n allen in een groot chalet met speelveld en indoor speeltoestel pal voor de deur, geweldig.

1e Paasdag naar een Baptistengemeente in Goor geweest (thanks to Google) en 2e Paasdag naar de Campina Boerderijdagen in Harfsen (nu we er toch zijn :-). Wat was dat leuk. Om 12.00 uur gingen de koeien naar buiten en wat een geren en gespring van die koeien. Ondanks de regen veel mensen op de been. Verder kalfjes gezien en over de boerderij gelopen. Leuk om volgend jaar weer te doen.

Huize Akkerman is MRSA-vrij! Wat zijn we daar blij mee. Joshua's operatie komt in zicht en daar zien we naar uit. Hij wil praten, communiceren en dat gaat nu bijna niet en we gunnen het hem zo. Het slapen en eten/drinken gaat allemaal goed. Vorige week heeft Joshua z'n eerst 2 prikken gekregen. Een bikkeltje hoor. Even een krijs en over en er ook geen last van gehad. De waterpokken heeft hij ook gehad, wat duurt dat toch lang voordat de huid weer glad is. Bij Micha zie je echt littekentjes. Joshua had ook een paar nare pokjes op zijn gezicht.

Het is nu wachten tot het zonnetje zich weer laat zien.